informacje dla lekarzy


Pacjent z nadciśnieniem tętniczym po udarze mózgu

Kalina Kawecka-Jaszcz, Marek Rajzer


Światowa Organizacja Zdrowia (WHO - World Health Organization) definiuje udar mózgu jako "nagłe wystąpienie ogniskowych lub uogólnionych zaburzeń czynności mózgu, trwające 24 godziny lub dłużej, względnie już wcześniej prowadzące do śmierci bez innej (niż naczyniowa) przyczyny zgonu". Krócej trwający epizod neurologiczny jest określany jako przemijający napad niedokrwienny (TIA - transient ischemic attack).

Postępowanie z chorym po przebytym udarze mózgu jest niewątpliwie trudnym, interdyscyplinarnym zagadnieniem terapeutycznym, w którym leczenie nadciśnienia tętniczego jest tylko jednym, ale bardzo istotnym, elementem działań medycznych.

Ośrodkowy układ nerwowy jest narządem, który w dużym stopniu ponosi skutki nadciśnienia tętniczego. Podwyższone ciśnienie tętnicze zaburza wydolność autoregulacji krążenia mózgowego, może doprowadzić do ostrego przełomu (kryzy naczyniowej), a ponadto jest ono najważniejszą przyczyną niedokrwiennego i krwotocznego udaru.

Udar mózgu stanowi dziś - obok zawału serca - najpoważniejszy problem zdrowotny, zarówno ze względów epidemiologicznych, rokowniczych (jedna z najczęstszych przyczyn zgonów i kalectwa), jak i z powodu nie w pełni wykorzystywanych możliwości pierwotnej i wtórnej prewencji przeciwudarowej. W obu jej formach istotną rolę odgrywa prawidłowe leczenie przeciwnadciśnieniowe. W profilaktyce wtórnej istotne jest także prowadzenie leczenia przeciwpłytkowego i w wybranych sytuacjach - przeciwzakrzepowego. Nowością w profilaktyce pierwotnej udaru jest leczenie hipolipemizujące inhibitorami HMG-CoA.

U osób w wieku podeszłym z izolowanym nadciśnieniem skurczowym wykazano istotne korzyści (redukcja ryzyka o 40%) z leczenia hipotensyjnego w profilaktyce pierwotnej udaru mózgu w dużym badaniu europejskim Syst-Eur (Systolic hypertension - Europe) z udziałem ośrodków z Polski.

Udar mózgu w nadciśnieniu tętniczym może być rozpatrywany w kilku aspektach: epidemiologicznym, typów podłoża morfologicznego, czynników ryzyka, prewencji pierwotnej, postępowania w ostrej fazie, wreszcie - czemu poświęcone jest to opracowanie - prewencji wtórnej.

Podsumowaniu i praktycznemu przełożeniu teoretycznej wiedzy na temat prewencji wtórnej na działanie lekarskie posłuży analiza prezentowanego przypadku klinicznego.


Strona główna | Dla lekarzy | Informacje ogólne | Dla dziennikarzy | Biuletyn | Szukaj | Nota prawna